My Translation Works

خاطره ها Memoirs

2007-07-15T23:36:00.000+03:30

در گذرگاه زمان

خیمه شب بازی دهر

با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد

عشق ها می میرند

رنگ ها رنگ دگر می گیرند

و فقط خاطره هاست

که چه شیرین و چه تلخ

دست ناخورده به جا می مانند ...

(م.امید)

In the passageway of time,
The era's puppet show,
Passes by while sweet or bitter,
The loves will die,
The colors will restain,
And only the memoirs
Whether sweet or bitter,
Will remain untouched.

Little Prince شاهزاده کوچولو

2007-02-05T14:25:00.000+03:30

I soon learned to know this flower better.

خیلی زود توانستم آن گل را بهتر بشناسم.

On the little prince's planet the flowers had always been very simple.

گلها در سیاره ی شاهزاده کوچولو، همیشه بسیار ساده بوده اند.

They had only one ring of petals; they took up no room at all; they were a trouble to nobody.

تنها یک ردیف گلبرگ داشتند؛ جای زیادی نمی گرفتند و مزاحم کسی هم نمی شدند.

One morning they would appear in the grass, and by night they would have faded peacefully away.

یک روز صبح در میان علف ها سبز می شدند و همان شب از می پژمردند.

But one day, from a seed blown from no one knew where, a new flower had come up; and the little prince had watched very closely over this small sprout which was not like any other small sprouts on his planet.

اما یک روز از دانه ای که معلوم نبود از کجا آمده، گلی جوانه زده بود و شاهزاده کوچولو از آن نهال که هیچ شباهتی با نهال های دیگرِ سیاره اش نداشت، با دقت و دلسوزی تمام مراقبت می کرد.

It might, you see, have been a new kind of baobab.

شاید گونه ی تازه ای از بائوباب بوده.

The shrub soon stopped growing, and began to get ready to produce a flower.

رشد بته خیلی زود به پایان رسید و آماده ی گل دادن شد.

The little prince, who was present at the first appearance of a huge bud, felt at once that some sort of miraculous apparition must emerge from it.

شاهزاده کوچولو که خودش شاهد شکوفه دادن غنچه ی بزرگی بود، احساس می کرد که چیز معجزه آسایی از آن بیرون می آید.

But the flower was not satisfied to complete the preparations for her beauty in the shelter of her green chamber.

اما کار گل در خوابگاهِ سبزش به این زودی ها تمام نمی شد.

She chose her colors with the greatest care.

با دقت تمام رنگ هایش را انتخاب

She adjusted her petals one by one.

و گلبرگ هایش را یکی یکی مرتب می کرد.

She did not wish to go out into the world all rumpled, like the field poppies.

دلش نمی خواست مانند شقایق ها، پر چین و چروک پا به دنیا بگذارد.

It was only in the full radiance of her beauty that she wished to appear.

می خواست در اوج درخشش زیبائیش جلوه کند.

Oh, yes! She was a coquettish creature! And her mysterious adornment lasted for days and days.

وای ... که چه گل عشوه گری بود! آرایش اسرارآمیز او روزها و روزها طول کشید.

Then one morning, exactly at sunrise, she suddenly showed herself.

سرانجام ناگهان یک روز صبح درست هنگام طلوع خورشید، خود را نمایان کرد.

And, after working with all this painstaking precision, she yawned and said:

پس از آن همه دقت و وسواس در کار خود، خمیازه ای کشید و گفت :

"Ah! I am scarcely awake.

آَه ! من تازه بیدار شده ام ...

I beg that you will excuse me.

مرا می بخشید

My petals are still all disarranged

که موهایم هنوز نامرتب است.

But the little prince could not restrain his admiration:

اما شاهزاده کوچولو دیگر نتوانست حس ستایش خود را دریغ کند:

"Oh! How beautiful you are!"

-وای شما چقدر زیبایید !

"Am I not?" the flower responded, sweetly. "And I was born at the same moment as the sun..."

گل به نرمی پاسخ داد: بله که هستم! من و خورشید با هم درآمدیم ...

The little prince could guess easily enough that she was not any too modest, but how moving, and exciting she was!

شاهزاده کوچولو براحتی فهمید که او چندان هم سربه زیر نیست، اما چقدر شگفت آور و تاثیرگذار بود !

One of These Days روزی از این روزها

2007-01-30T23:51:00.000+03:30

One of These Days
روزي از اين روزها

Gabriel Garcia Marquez
گابريل گارسيا ماركز

Monday dawned warm and rainless. Aurelio Escovar, a dentist without a degree, and a very early riser, opened his office at six. He took some false teeth, still mounted in their plaster mold, out of the glass case and put on the table a fistful of instruments which he arranged in size order, as if they were on display. He wore a collarless striped shirt, closed at the neck with a golden stud, and pants held up by suspenders. He was erect and skinny, with a look that rarely corresponded to the situation, the way deaf people have of looking.

صبح روز دوشنبه گرم و بی باران سپیده زد. آرلیو اسکوار دندانپزشکی تجربی و سحرخیز ساعت شش صبح مطب اش را باز کرد. چند دندان مصنوعی که هنوز در قالب گچی شان بودند را از جعبه ی آینه برداشت و یک مشت ابزار که به ترتیب اندازه مرتب شان کرده بود، روی میز گذاشت. چنانکه گویی قرار است به نمایش دربیایند. پیراهن راه راه بدون یقه ای تنش بود که با دکمه ای طلائی رنگ دور گردنش محکم شده و شلواری که با بند شلواری روی تنش ایستاده بود. لاغر و قد بلند بود. با نگاهی همچون نگاه ناشنوایان که به ندرت با موقعیت تناسب داشت.

When he had things arranged on the table, he pulled the drill toward the dental chair and sat down to polish the false teeth. He seemed not to be thinking about what he was doing, but worked steadily, pumping the drill with his feet, even when he didn't need it.

هنگامی که وسایل روی میز را مرتب می کرد، مته را به طرف صندلی دندانپزشکی کشید و نشست تا دندان های مصنوعی را صیقل دهد. به نظر می رسید به کاری که انجام می دهد اصلاً فکر نمی کند. اما در حالیکه دریل را حتی زمانی که احتیاجی به آن نداشت با پاهایش پمپاژ می کرد، دائماً مشغول به کار بود.

After eight he stopped for a while to look at the sky through the window, and he saw two pensive buzzards who were drying themselves in the sun on the ridgepole of the house next door. He went on working with the idea that before lunch it would rain again. The shrill voice of his eleven year-old son interrupted his concentration.

بعد از ساعت هشت لحظه ای دست از کار کشید تا از پنجره به آسمان نگاه کند. دو لاشخور پکر را دید که خودشان را در آفتاب روی دیرک خرپشته ی خانه بغلی خشک می کردند. با این تصور که قبل از ناهار دوباره باران خواهد باريد، مشغول به كار شد كه صداي جيغ مانند پسر يازده ساله اش تمركز او را به هم زد.

"Papa."

- بابا.
"What?"

- چيه؟

"The Mayor wants to know if you'll pull his tooth."

- شهردار مي خواد بدونه شما دندونش رو مي كشيد يا نه.

"Tell him I'm not here."

- بهش بگو من اينجا نيستم.

He was polishing a gold tooth. He held it at arm's length, and examined it with his eyes half closed. His son shouted again from the little waiting room.

در حال صيقل دادن يك دندان طلايي بود. آن را به فاصله ي يك دست از خودش نگه داشت و با چشمان نيمه بازش بررسي كرد. پسرش دوباره از اتاق انتظار فرياد زد:

"He says you are, too, because he can hear you."

- اونم مي گه شما هستين چون داره صداتون رو مي شنوه.

The dentist kept examining the tooth. Only when he had put it on the table with the finished work did he say:

اسكوار همچنان دندان را بررسي مي كرد. درست وقتي كه كارش تمام شد، آن را روي ميز گذاشت و گفت :

"So much the better."

- چه بهتر.

He operated the drill again. He took several pieces of a bridge out of a cardboard box where he kept the things he still had to do and began to polish the gold.

دوباره مته را به كار انداخت. چند تكه پل از جعبه ي مقوايي، همان جايي كه كارهاي ناتمامش را مي گذاشت، بيرون آورد و شروع به صيقل دادن طلا كرد.

"Papa."

- بابا.

"What?"
- چيه؟

He still hadn't changed his expression.

هنوز سر حرف خودش بود.

"He says if you don't take out his tooth, he'll shoot you."

- مي گه اگه دندون هاش رو نكشين با تير ميزنتتون.

Without hurrying, with an extremely tranquil movement, he stopped pedaling the drill, pushed it away from the chair, and pulled the lower drawer of the table all the way out. There was a revolver. "O.K.," he said. "Tell him to come and shoot me."

آرليو اسكوار خيلي آرام و بدون هيچ عجله اي دست از پدال زدن مته كشيد. آن را به طرف ديگر صندلي هل داد و كشوي پايينيِ ميز را تا آخر بيرون كشيد. هفت تيري در آن بود. گفت: خيلي خب. اگه راست ميگه بگو بياد منو با تير بزنه.

He rolled the chair over opposite the door, his hand resting on the edge of the drawer. The Mayor appeared at the door. He had shaved the left side of his face, but the other side, swollen and in pain, had a five-day-old beard. The dentist saw many nights of desperation in his dull eyes. He closed the drawer with his fingertips and said softly:

همانطور كه دستش روي لبه ي كشو بود، صندلي را به آن طرف در چرخاند. شهردار جلوي در ظاهر شد. سمت چپ صورتش را اصلاح كرده بود اما طرف ديگرش كه پنج روز از اصلاح آن مي گذشت، متورم و دردناك بود. دندانپزشك چندين شب درد و درماندگي را در چشمان تار او مي ديد. با نوک انگشتانش كشو را بست و به آرامي گفت :

"Sit down."

- بفرماييد بشينيد.

"Good morning," said the Mayor.

شهردار گفت : صبح بخير

"Morning," said the dentist.

دندانپزشك گفت : صبح شما هم بخير

While the instruments were boiling, the Mayor leaned his skull on the headrest of the chair and felt better. His breath was icy. It was a poor office: an old wooden chair, the pedal drill, a glass case with ceramic bottles. Opposite the chair was a window with a shoulder-high cloth curtain. When he felt the dentist approach, the Mayor braced his heels and opened his mouth.

همان موقعي كه وسيله ها در حال جوشيدن بودند، شهردار سرش را روي پشت سريِ صندلي گذاشت و حالش بهتر شد. نفسش خيلي سرد بود. مطب حقيرانه اي داشت. يك صندليِ چوبيِ قديمي، مته ي پدالي و جعبه اي شيشه اي با بطري هاي لعابي. رو به روي صندلي پنجره اي بود با پرده اي پارچه اي به بلندي يك سرشانه. شهردار پاشنه ي پاهايش را محكم و دهانش را باز كرد.

Aurelio Escovar turned his head toward the light. After inspecting the infected tooth, he closed the Mayor's jaw with a cautious pressure of his fingers.

آرليو اسكوار سرش را به طرف نور برگرداند. پس از اينكه دندان عفوني را معاينه كرد، خيلي محتاطانه با فشار انگشتانش فك شهردار را بست.

"It has to be without anesthesia," he said.

گفت : نيازي به بيهوشي نداره.

"Why?"

- چرا؟

"Because you have an abscess."

- چون دندونتون آبسه كرده.

The Mayor looked him in the eye. "All right," he said, and tried to smile. The dentist did not return the smile. He brought the basin of sterilized instruments to the worktable and took them out of the water with a pair of cold tweezers, still without hurrying. Then he pushed the spittoon with the tip of his shoe, and went to wash his hands in the washbasin. He did all this without looking at the Mayor. But the Mayor didn't take his eyes off him.

شهردار به صورتش نگاه كرد و گفت : "باشه" و سعي كرد لبخند بزند. اما دندانپزشك به لبخندش عكس العملي نشان نداد. همچنان بدون هيچ عجله اي كاسه اي كه وسايل ضدعفوني شده در آن قرارداشتند را روي ميز كار گذاشت و آنها را با انبرك سردي از آب بيرون آورد. سپس با نوك كفشش خلط دان را هل داد و رفت تا دستش را در دستشويي بشويد. تمام اين كارها را بدون اينكه كوچكترين نگاهي به شهردار بياندازد، انجام داد. اما شهردار چشم از او برنمي داشت.

It was a lower wisdom tooth. The dentist spread his feet and grasped the tooth with the hot forceps. The Mayor seized the arms of the chair, braced his feet with all his strength, and felt an icy void in his kidneys, but didn't make a sound. The dentist moved only his wrist. Without rancor, rather with a bitter tenderness, he said:

دندان عقل پائيني بود. دندانپزشك پاهايش را باز كرد و دندان را با انبرك گرمي محكم گرفت. شهردار به دسته ي صندلي چسبيد. با تمام قدرت پاهايش را محكم كرد و احساس كرد معده اش به شدت خالي شده اما هيچ صدايي نمي داد. دندانپزشك فقط مچ اش را جابه جا كرد. بدون هيچ كينه يا خصومتي بلكه با لطافتي نه چندان خوشايند، گفت :

"Now you'll pay for our twenty dead men."

- حالا شما بهاي بيست تا مرده ي ما رو هم ميدين.

The Mayor felt the crunch of bones in his jaw, and his eyes filled with tears. But he didn't breathe until he felt the tooth come out. Then he saw it through his tears. It seemed so foreign to his pain that he failed to understand his torture of the five previous nights.

شهردار صداي قرچ قروچ فكش را حس مي كرد و چشمانش پر از اشك شد. ولي تا زماني كه دندان در نيامده بود، نفس نكشيد. سپس آنرا با چشمان اشك آلودش ديد. آنقدر درد ناآشنايي بود كه زجرهاي پنج شب گذشته اش را فراموش كرد.

Bent over the spittoon, sweating, panting, he unbuttoned his tunic and reached for the handkerchief in his pants pocket. The dentist gave him a clean cloth.

در حاليكه روي خلط دان خم شده بود و عرق مي ريخت، نفس نفس زنان دكمه هاي كت نظامي اش را باز كرد تا دستمال را از جيب شلوارش در بياورد. دندانپزشك پارچه ي تميزي به او داد.

"Dry your tears," he said.

گفت : اشكهاتون رو پاك كنيد.

The Mayor did. He was trembling. While the dentist washed his hands, he saw the crumbling ceiling and a dusty spider web with spider's eggs and dead insects. The dentist returned, drying his hands. "Go to bed," he said, "and gargle with salt water." The Mayor stood up, said goodbye with a casual military salute, and walked toward the door, stretching his legs, without buttoning up his tunic.

شهردار هم همان كار را كرد. داشت مي لرزيد. وقتي كه اسكوار دستهايش را مي شست، شهردار نگاهش به سقف فروريخته و تار عنكبوت گرد و خاکي اي افتاد كه حشرات مرده و تخم عنكبوت روي آن بودند. دندانپزشك در حاليكه دستهايش را خشك مي كرد به طرف شهردار برگشت و گفت : برين بخوابین و آب نمك غرغره كنين. شهردار از جايش بلند شد و با احترام نظامي خودماني اي خداحافظي كرد و بدون اين كه دكمه هايش را ببندد، كشان كشان به سمت در رفت.

"Send the bill," he said.

گفت : صورت حساب رو بفرست.

"To you or the town?"

- براي شما يا براي شهر؟

The Mayor didn't look at him. He closed the door and said through the screen:

شهردار نگاهي به او نكرد. در را بست و از پشت توري در گفت :

"It's the same damn thing."

- برای همون خراب شده.

Be Deaf! کر بشوید

2007-01-29T15:47:00.000+03:30

Once upon a time there was a bunch of tiny frogs.... who arranged a running competition.

یکی بود، یکی نبود. یه روز چند تا قورباغه ی کوچولو تصمیم گرفتن با هم یه مسابقه ی دو بذارن.

The goal was to reach the top of a very high tower.

قرارشون این بود که برسن به نوک یه برج خیلی بلند.

A big crowd had gathered around the tower to see the race and cheer on the contestants....

جمعیت زیادی دور برج جمع شده بودن تا مسابقه رو تماشا کنن و شرکت کننده ها رو تشویق کنن.

The race began....

مسابقه شروع شد ...

Honestly, no one in crowd really believed that the tiny frogs would reach the top of the tower.

خداییش هیچکس باور نمیکرد که اون قورباغه های کوچولو بتونن برسن به نوک اون برج.

You heard statements such as:

همش این صداها میومد :

"They will NEVER make it to the top."

"عمراً نمی تونن برن اون بالا"

Or:

یا :

"Not a chance that they will succeed. The tower is too high!"

"هیچ شانسی ندارن. برج خیلی بلنده"

The tiny frogs began collapsing. One by one....

قورباغه های کوچولو یکی یکی می افتادن روی زمین ...

Except for those, who in a fresh tempo were climbing higher and higher....

غیر از اونایی که با سرعت و حرارت داشتن بالا و بالاتر میرفتن ...

The crowd continued to yell, "It is too difficult!!! No one will make it!"

جمعیت همچنان داد میزدن "خیلی سخته!! هیچکس نمیتونه!!"

More tiny frogs got tired and gave up....

خیلی از قورباغه ها دیگه خسته و بی خیال شدن ...
...
But ONE continued higher and higher and higher....

اما یکی مونده بود که بالا و بالاتر میرفت ...

This one wouldn't give up!

این یکی بی خیال نمی شد!

At the end everyone else had given up climbing the tower. Except for the one tiny frog that, after a big effort, was the only one who reached the top!

آخرسر دیگه هیچکس نمونده بود که از برج بره بالا غیر از همون یه دونه قورباغه ی کوچولو که بعد از کلی تقلا تنها کسی بود که تونست برسه به نوک برج.

THEN all of the other tiny frogs naturally wanted to know how this one frog managed to do it?

بعد از مسابقه مسلما همه ی قورباغه کوچولوها میخواستن بدونن که چطوری تونسته اون کار رو بکنه؟

A contestant asked the tiny frog how he had found the strength to succeed and reach the goal.

یکی از شرکت کننده ها ازش پرسید که چجوری تونسته بره بالای برج؟

It turned out....

و معلوم شد ...

That the winner was DEAF!!!!

که قورباغه ی برنده "کر" بوده.!!!!